Zulke dingen gaan mij boven de pet,
Wie er ook regeert,
Is iets wat mij weinig interesseert.
Wanneer er echter een fout besluit is genomen,
Wil ik wel graag weten van welke bobo dit af is gekomen.
In de toekomst kunnen we niet zien,
Dat Wilders nu een kans maakt lijkt me wel heel erg misschien.
Wellicht behoeven we nu eens een vrouwelijke president,
Eentje die het klappen van de zweep in Den Haag door en door kent.
Het was niet pluis,
In het huis,
Van Plluis.
Zijn vrouwtje en baasje waren met vakantie,
Dat viel niet mee voor Pluizemansie.
Alleen in dat grote huis,
De poezenoppas kwam gelukkig weleens bij hem thuis.
Beter ging het dan met Pluis.
Helaas ging de oppas ook wel weer weg,
Dan had Pluis dikke pech
Toen het vrouwtje en het baasje weer thuis zijn gekomen,
Heeft ie het er flink van genomen.
Nooit eerder heb ik ‘m zo hard zien rennen,
Het geluid van hun auto wist ie van kilometers te herkennen.
Zeker toen zijn vrouwtje op de oprit stond,
Kwam er een luid miaaaauw uit zijn mond.
Alles was toen weer goed met Pluis,
Hij was niet meer alleen in dat grote huis
Al wat leeft is het leukst als ‘t klein is,
Of dat nu een mens, een vogel of een zwijn is.
Naarmate het groter wordt verliest ‘t z ‘n schattigheid,
En is het eenmaal volwassen dan is het ‘t kwijt.
Hoewel je nog altijd schattig bent,
Voor degene die jou als baby heeft gekend.
En voor jezelf is b.v. die inmiddels grote poes,
Nog net zo’n snoes.
Want in je herinnering,
Zit nog altijd dat schattige kleine ding.
Daarom is het voor de mens best hard,
Als ie niemand meer over heeft van z ‘n levensstart.
Maar een oude vriendin,
Die je kende vanaf het begin,
Kan dan van onschatbare waarde zijn,
Samen herinneringen ophalen is altijd fijn.
Samen genieten van die goede oude tijd,
Dat is toch een en al schattigheid!
Daar heb ik vaak van gehoord,
Maar is het ook een werkwoord?
Ik ken: beteren, modderen en puberen,
Misschien kun je ook wel ouderen en superen.
Eigenlijk kan ik me niet voorstellen,
Wanneer iemand me zou vertellen:
“Önze buurman oudert al aardig,”
‘t klinkt zelfs nogal merkwaardig.
Laten we het er maar op houden,
” Zoals de jongen piepen, zingen de ouden.”
Want als er iets is waar zij goed in zijn,
Dan is het oude liedjes zingen zonder centje pijn.
Ik droom zo ‘n beetje,
Van een eigen ateliertje.
Waar ik kan schilderen wanneer ik maar wil,
Niet in mijn huis, dan wordt ‘t een duiventil.
Een eigen ruimte met in alle hoeken,
Ruimte voor beschilderde en lege doeken.
Ik vraag toch niet teveel?
Alleen een plekje waar ik me kan uiten met m ‘n penseel.
Dit is voornamelijk te kunnen leven in harmonie,
Zonder problemen of ruzie.
Kunnen kopen wat ik leuk vind,
En vooral mezelf fit voelen wanneer de dag begint.
Of b.v. anderen iets geven,
Of dit nu tastbaar is da’s om ‘t even.
Soms bestaat dit uit een compliment,
Of een opbeurend woordje op het juiste moment.
Een goed gesprek met een goede vriend of vriendin,
Dat soort dingen geven het leven zin.
Dit soort dingen geven mij een geluksgevoel,
En verder, leven met een doel.
Want wanneer je geen doel hebt in het leven,
Niets om naar te streven,
Dan is je leven leeg en koud,
Ook al zwem je in het geld of goud.
In de hemel als ie bestaat,
Is er nooit iemand kwaad.
Gaat er nooit iemand dood,
Lijdt er nooit iemand nood.
De enige noot daar is met een T,
En die noot, daar maak je muziek mee.
Maar je kunt ‘m ook eten.
Eens bestond mijn geloof uit zeker weten,
Hoe je dat eigenlijk doet ben ik al een poosje vergeten.
Stuk voor stuk bijna failiet,
Doch dankzij Woutertje Bos niet.
Hij heeft ‘r nog wel een potje voor heeft ie gezegd,
Wat ie waarschijnlijk snel met de verhoging van accijns op sigaretten heeft aangelegd.
De roker moet het weer eens ontgelden,
Ik zou er bijna van gaan schelden.
Eerst dat verbod in openbare gebouwen,
Maar nu het ook verboden is in de horeca loopt het echt uit de klauwen.
Ook de treinen van de Ned. Spoorwegen,
Hebben jaren geleden een verbod gekregen.
Hadden de niet-rokers het er echt zo moeilijk mee,
Dat er gerookt werd in slechts 1 coupe?
Eigenlijk zouden we gewoon het roken moeten staken,
Eens zien hoe de regering dan het gat in de begroting kwijt kan raken.
Natuurlijk tref je daar dan weer de verkeerde mee,
De kleine zelfstandige en de fabrikant ach nee.
Ik steek er nog maar eentje op,
Ze kunnen lang wachten eer ik stop.
Nu zijn ze weer aardig onderweg,
Hoe vinden jullie die zeg.
‘t Is alleen zo jammer dat ze zo lang onderweg zijn,
Wanneer er opeens bussen uitvallen vind ik dit niet fijn.
Dit gebeurt helaas maar al te vaak,
Als ik dan ergens te laat kom is dat niet hun zaak.
Ach ja, sommigen zijn ook echt wel aardig onderweg,
En soms hebben we als reiziger gewoon pech.
Dan zit er zo’n chagrijnige achter het stuur,
Die behalve zijn bus ook in het bezit is van een pesthumeur.
Helemaal niets is bij zo’n man dan goed.
Wat de goedwillende reiziger ook doet.
Misschien valt het op dat er staat:’ zo’n man,”
U zult denken:,, zijn er nooit slecht gehumeurde vrouwen dan?”
Vast wel, maar ik heb dat nog nooit meegemaakt,
‘t Is echt niet omdat men nu eenmaal niet graag z’n soortgenoten afkraakkt
Elke kat,
Die ik ooit had,
En heb verloren,
Nu tot het verleden behoren,
Deed mij verdriet,
Maar dat valt in het niet,
Bij het overlijden van Herman,
Alsof ik een nachtmerrie had waar ik niet meer uit bijkwam.
Helaas is het echt gebeurd,
En alles wat me nu een beetje opbeurt
Duurt steeds maar even,
Steeds vraag ik me af:” waarom is ie niet meer in leven.”
Zovele herinneringen komen boven,
Die niet meer te stoppen zijn of te doven.
Het moet er nu maar uit,
Ook al is dit geen mooi geluid.