Het inktpotje gedichten

Stuk voor stuk bijna failiet,
Doch dankzij Woutertje Bos niet.
Hij heeft ‘r nog wel een potje voor heeft ie gezegd,
Wat ie waarschijnlijk snel met de verhoging van accijns op sigaretten heeft aangelegd.

De roker moet het weer eens ontgelden,
Ik zou er bijna van gaan schelden.
Eerst dat verbod in openbare gebouwen,
Maar nu het ook verboden is in de horeca loopt het echt uit de klauwen.
Ook de treinen van de Ned. Spoorwegen,
Hebben jaren geleden een verbod gekregen.
Hadden de niet-rokers het er echt zo moeilijk mee,
Dat er gerookt werd in slechts 1 coupe?

Eigenlijk zouden we gewoon het roken moeten staken,
Eens zien hoe de regering dan het gat in de begroting kwijt kan raken.
Natuurlijk tref je daar dan weer de verkeerde mee,
De kleine zelfstandige en de fabrikant ach nee.
Ik steek er nog maar eentje op,
Ze kunnen lang wachten eer ik stop.

Nu zijn ze weer aardig onderweg,
Hoe vinden jullie die zeg.
‘t Is alleen zo jammer dat ze zo lang onderweg zijn,
Wanneer er opeens bussen uitvallen vind ik dit niet fijn.
Dit gebeurt helaas maar al te vaak,
Als ik dan ergens te laat kom is dat niet hun zaak.
Ach ja, sommigen zijn ook echt wel aardig onderweg,
En soms hebben we als reiziger gewoon pech.
Dan zit er zo’n chagrijnige achter het stuur,
Die behalve zijn bus ook in het bezit is van een pesthumeur.
Helemaal niets is bij zo’n man dan goed.
Wat de goedwillende reiziger ook doet.
Misschien valt het op dat er staat:’ zo’n man,”
U zult denken:,, zijn er nooit slecht gehumeurde vrouwen dan?”
Vast wel, maar ik heb dat nog nooit meegemaakt,
‘t Is echt niet omdat men nu eenmaal niet graag z’n soortgenoten afkraakkt