Dodenherdenking.

Soms hoor ik een lied,
Dat mij vervult met verdriet.
Dan denk ik, “ik wil dit even niet,”
En zet ik iets vrolijks op,
Doch soms zitten er dingen in mijn kop,
Zoals de vaderlandse geschiedenis,
Dat is allemaal niet mis.
Zoiets zet je niet even uit.
Want het is geen geluid.
Enkel een herinnering,
Hoe het mijn voorouders verging.
Daar word ik treurig van,
Ik weet wel dat ik denken kan,
;” Dat is al zooo lang geleden.”
Maar kijk eens naar het heden,
Al is het niet hier, men maakt elkaar nog steeds af,
En ontdekt het ene na het andere massagraf.
Komt hier dan nooit een einde aan,
Ik blijf het hopen de rest van mijn bestaan,
En zou willen dat wij allen hier pal voor staan.

Dit bericht is geplaatst in Gedichten. Bookmark de permalink.