Madeliefjes

Ik weet niet waar ze geleven zijn,
De billbaords vol troep met als tekst: dit doet pijn.”
Oke, troep is geen leuk gezicht al goed,l
Maar als je vraagt wat echt pijn doet….
En dan alleen even over Rotterdam,
Dan is het dat de hele stad open ligt,
Zeg nou zelf, da’s pas echt geen gezicht.
En nog knap lastig bovendien,
Kunt u er nog normaal lopen misschien?
Maar een paar maanden geleden was ik even verrukt,
Er waren madeliefjes geplakt op de muur v/h viaduct.
Ik was behoorlijk verrast,
Wat een aangenaam contrast.
Tussen de bouwputtensleur,
Had ik opeens een goed humeur.
Madeliefjes staan altijd zo lekker fris,
Jammer dat het al zo snel verdwenen is.
Al snel hingen de flarden plakplastic er losjes bij,
Maar er hingen nog wat banen dus was ik nog een beetje blij.
Tja elke morgen wanneer ik er langs reed waren er meer weg,
En nu is het al maanden een saaie grijze muur, wat een pech.
Toch was het eventjes een gezellige muur,
Zoiets is toch gezellig en niet duur.
Ik vond het een geweldig idee,
Daar maak je een mens zowaar vrolijk mee.
Of wie weet was ik wel de enige die ervan genoot,
Hoe dan ook mijn dank is groot,
Voor degene die dit ideetje aan bood.

Dit bericht is geplaatst in Gedichten. Bookmark de permalink.

Geef een reactie