Barcelona”

Deze week geen Barcelona olé,
Maar Barcelona o, nee.

Geplaatst in Gedichten | Reacties uitgeschakeld voor Barcelona”

Rotterdam.

Er kan op de hele wereld geen stad zijn,
Die kan tippen aan Rotterdam die stad van mijn.

Om daar te leven vind ik fijn.

Geplaatst in Gedichten | Reacties uitgeschakeld voor Rotterdam.

Rijkdom.

In mijn leven heb ik veel rijkdommen vergaard,
Niet dat ik veel geld of zo heb gespaard.
Wel heb ik veel mensen mogen ontmoeten,
Waar ik contact mee heb of mij vriendelijk begroeten.
Dat soort dingen vind ik van grotere waarde,
Dan al het geld of goud op Aarde.

Geplaatst in Gedichten | Reacties uitgeschakeld voor Rijkdom.

Facebook

Open ik ’s morgens mijn Facebook,
Ben ik zo mijn ochtend zoek,
Daarom denk ik dat ik het maar opdoek.

Geplaatst in Gedichten | Reacties uitgeschakeld voor Facebook

Tachtig.

Wat is het leven mooi en prachtig,
Missschien word ik met gemak wel 80.
Dan sleep ik mezelf zo ’n beetje voort,
Ongehinderd en vooral ongestoord.
Genietend nog van alle dagen,
Dat mijn voeten mij nog willen dragen.
Reikhalzend naar ieder leuk evenement,
Dat doe je nu eenmaal als je een Rotterdammer bent.
Samen koffiedrinken in de stad,
Of genietend van een zakje patat.
Elke dag begroet ik met veel vreugd,
Intussen ben ik bezig met mijn 3e jeugd.

Geplaatst in Gedichten | Reacties uitgeschakeld voor Tachtig.

Zo druk.

Ik wil nog even genieten van mijn geluk,
Even wat liefs tegen mijn katje fluisteren,
Nog even een mooi liedje beluisteren.
Ik moet nog even een was draaien,
Wat los goed vastnaaien.
Even op het goede paard wedden,
En tussendoor nog even de wereld redden.
Ach, als dat eens kon,
Ik een koningin en Trump een pion.
Natuurlijk zou ik hem meteen uitschakelen,
Meteen afgelopen met dat domme kakelen.
Maar helaas is het leven geen schaakspel,
Druk heb ik het toch evenwel.
Zo nu en dan dus gewoon even ontspannen,
Alle ellende uit mijn gedachten bannen.
Vaak denk ik aan de wijze woorden van die moeder van mij,
: “De boog kan nu eenmaal niet altijd gespannen zijn.”

Geplaatst in Gedichten | Reacties uitgeschakeld voor Zo druk.

Mijn strijd.

In een wereld vol haat en nijd.
Voer ik nog steeds mijn strijd.
Met als enige wapen mijn pen.
Of een enkele keer mijn stem.

We blijven hopen dat er eindelijk Wereld Vrede komt,
Maar ik merk hoe in alle chaos mijn stem verstomt.
Ook al denk ik niet het zelf nog mee te maken.
Zelf blijf ik wel hopen op dat soort zaken.

Steeds meer mensen sluiten zich hierbij aan,
Zij en wij willen er allen graag voor gaan.
Ook al kunnen we elkaar niet allen verstaan,

Zonder hoop zijn we verloren,
Dus blazen we het van de toren,
Tot iedereen die het wil horen.
En tot hen die zich eraan storen.

Geplaatst in Gedichten | Reacties uitgeschakeld voor Mijn strijd.

Bob Geldof.

Wat luister ik graag naar die man
Vooral The Great Song of Indifference dan.
Omdat ik soms beetje onverschillig wil zijn,
Tegen alle leed, ellende en pijn
Al het nieuws wat ik van de week vernam,
Daar word ik behoorlijk droevig van.
Dus houd ik mezelf gewoon maar voor,
Het doet mij toch allemaal niets hoor.
Dan zet ik dat geweldige lied weer op,
En prent ik alleen die tekst in mijn kop.
Luisterend naar die geweldige muziek,
Kijkend naar zijn muzikanten en hem,
Geniet ik van de muziek en zijn stem.
Geloof me een beter medicijn,
Kan er voor mij niet zijn.

Geplaatst in Gedichten | Reacties uitgeschakeld voor Bob Geldof.

Een lekkende hartklep.

Enige jaren geleden is er ontdekt,
Dat ik een hartklep heb die lekt.
Daar ben ik inmiddels aan geopereerd,
Helaas is er een nieuwe lekkage geconstateerd.
Een mens heeft nu eenmaal wel 4 van die dingen,
Zo ’n probleem is moeilijk te bedwingen.
Verder heb ik nog een klep die nooit stilstaat,
Geen wonder dat er altijd wel eentje lekken gaat.

Maar in het Erasmus zitten artsen zat,
Dus voor je het weet verhelpen ze dat.

Geplaatst in Gedichten | Reacties uitgeschakeld voor Een lekkende hartklep.

Weg.

Wat een pech,
De madeliefjes zijn weg.
Ik zag hoe iemand bezig was,
Met het maaien van het gras.
Net nog zag ik hoe er nog een groepje stond,
Om even later te worden gelijk gemaakt met de grond.
Zoiets hou je natuurlijk niet tegen,
Had natuurlijk opdracht van de gemeente gekregen.
Doch laat ik me niet van mijn pret beroven,
In een ommezien komen ze weer boven.
Zoals u weet vergaat onkruid niet,
Dit is een prachtig soort zoals u ziet.

U zult wel denken: ” waar ze zich mee bezig houdt,
Laten de recente aanslagen haar dan koud?’
Nee mensen, natuurlijk niet,
Maar ik bescherm mezelf tegen teveel verdriet.
Dus verdiep ik me maar in andere dingen,
En luister naar de vogels die nog steeds hun lied zingen.
Erger me wel aan het idee,
Het verdwijnen van het groot Nederlands dictee.
Daar doe ik het dan deze week maar weer mee.

Geplaatst in Gedichten | Reacties uitgeschakeld voor Weg.