Schattig

Al wat leeft is het leukst als ’t klein is,
Of dat nu een mens, een vogel of een zwijn is.
Naarmate het groter wordt verliest ’t z ’n schattigheid,
En is het eenmaal volwassen dan is het ’t kwijt.
Hoewel je nog altijd schattig bent,
Voor degene die jou als baby heeft gekend.
En voor jezelf is b.v. die inmiddels grote poes,
Nog net zo’n snoes.
Want in je herinnering,
Zit nog altijd dat schattige kleine ding.
Daarom is het voor de mens best hard,
Als ie niemand meer over heeft van z ’n levensstart.
Maar een oude vriendin,
Die je kende vanaf het begin,
Kan dan van onschatbare waarde zijn,
Samen herinneringen ophalen is altijd fijn.
Samen genieten van die goede oude tijd,
Dat is toch een en al schattigheid!

Dit bericht is geplaatst in Gedichten. Bookmark de permalink.

Geef een reactie