Vervolg van: Het meisje dat van…

Eens op een onverwachte nacht.
Heeft zij toen Vredes-postduiven losgelaten,
Die vlogen naar alle oorlogvoerende staten.
Zij tikten tegen het raam van elk hoofd van elk land,
En hadden een briefje in hun snavel dat viel wanneer ze waren geland,
Op elk briefje stond slechts maar 1 wens,
Het was ondertekend door steeds maar 1 mens.

Die wens was:”Wij willen Vrede:”
Kom verdorie eens tot rede!:”
De briefjes bevatten behalve de naam van de afzender,
Ook de vermelding van het land waar het vandaan kwam,
En elk staatshoofd dat zo’n briefje in ontvangst nam,
Was diep onder de indruk,
Zelfs alle andere landen maakten zich druk,
Om wat er bij hen gebeurde,
En het kwam hen voor dat er menigeen om treurde.
En zie het wonder gebeurde.

Overal werd de Vrede getekend,
En dat men zich daaraan zou houden,
Daar werd op gerekend.

En indien dit sprookje echt gebeurd zou zijn,
Leefden ze nu nog lang en gelukkig en dat is fijn.
Dus mensen groot en klein,
Voorkom en stelp veel pijn,
Doe er je best voor zodat het altijd en overal Vrede kan zijn.

Dit bericht is geplaatst in Gedichten. Bookmark de permalink.