Voorbode van de lente.

Nu maar weer eens iets positiefs,
Iets ma de liefst.
Al dagen voor de lente offieƩl komt,
Steken ze hun gele kopjes al boven de grond.
Hun gele kopjes met witte franje – kraagjes in de lentezon,
Doen mij denken aan prinsen uit de oudheid,
Elk bloempje op zich, een kleine majesteit.
Wanneer de lente dan echt is gekomen,
Ziet elk stukje gras eruit om van te dromen.
Deze bloempjes bezorgen mij altijd een geluksgevoel,
Omdat het de lente en zomer aankondigt is wat ik bedoel.
Zelfs als de afbeelding hiervan op een plaatje staat,
Tovert dit al een glimlach op mijn gelaat.
Al het wereldnieuws verdwijnt dan toch geheel in het niet,
Wanneer je zo ’n vrolijk bloemetje ziet.
Ook al is het eigenlijk onkruid,
Dat maakt mij helemaal niets uit,
Voor mij is het een edel soort,
Niemand die dit idee voor mij verstoort.

Dit bericht is geplaatst in Gedichten. Bookmark de permalink.